Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

Απολείτουργο

Μετά τη Θ.Λειτουργία χρειάζεται η ξεκούραση..


Ολοφάνερη και η γαλήνη,
η ουράνια αλλοίωση από το Υπερφυές Μυστήριο.

Καταλάγιασμα μετά τη μεταρσίωση.

Αλλά και αυτή η αύρα της καλοσύνης.. 

Αυτό λέγεται Απολείτουργο.. 

Όχι πολλές διαχύσεις και πολλά λόγια..

Καταστάλαγμα της μεγίστης δωρεάς της Θεοκοινωνίας.. 


Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2015

αρθησεται αφ υμων..

"Αρθήσεται αφ υμών η Βασιλεία του Θεού και δοθήσεται Έθνει, ποιούν τους καρπούς αυτού"

Αυτά τα λόγια του Κυρίου μας ήρθαν στο νου μου και με συνετάραξαν...
Αυτές τις εικόνες είδα στην ειδησεογραφία της Romfea.gr και φούντουσαν οι τύψεις.. 








Ιερείς της μαύρης Ηπείρου, ευλαβείς.. 
Παιδιά άπειρα στην παρακολούθηση της Θ.Λειτουργίας..
Ιερόπαιδες σεμνοί να παρίστανται μαζί με τους κληρικούς ευλαβικά γύρω από το Άγιο Θυσιαστήριο..
Κόσμος αμέτρητος να συνοδεύει την Λιτανεία και την Εικόνα της Θεομήτορος..
Οι Αρχές του τόπου να παρίστανται με κάθε επισημότητα αλλά και με ευγνωμοσύνη και ειλικρινή τιμή, με την πεποίθηση ότι η Ορθοδοξία συντελεί τα μέγιστα στον εκπολιτισμό της κοινωνίας τους..

Πού είναι η Ελλάδα;;  
Ας μας φωτίσει και ας μας ελεήσει ο Θεός, χαρίζοντάς μας μετάνοια και επιστροφή..

"Συ γαρ ωργίσθης, και ημείς ημάρτομεν" είχε πει ο Ησαϊας.. 
Φταίμε και μεις, Δέσποτα Άγιε, Παντοκράτορ, αλλά φαύλος κύκλος γίνεται με τις αμαρτίες μας, εάν λίγο λιγοστέψει η Μακροθυμία και η Χάρη Σου.
Οργίζεσαι με τις εκτροπές μας, με την υλοφροσύνη και την αποστασία μας, και τόσο πιό πολύ, λόγω εγκαταλείψεως, εμείς αμαρτάνομεν και εκτρεπόμεθα.  Ελέησον ημάς..

βλέπε ρεπορτάζ: Τίμησαν την Παναγία στην Μητρόπλη Κατάγκας http://www.romfea.gr/patriarxeia-ts/patriarxeio-alexandreias/2630-timisan-tin-panagia-stin-im-katangkas-foto

Κυριακή, 23 Αυγούστου 2015

Ελπίδα..



Αύριο στο γιορτή του, ας θυμηθούμε τα τελευταία λόγια του..

Ας είναι αυτά γνώμονας και στήριγμα για το παρόν και το αύριο της Πατρίδος.

"Εξήγαγες ημάς, Κύριε, εις αναψυχήν".

Μετά την δεινή περιπέτεια και την ταλαιπωρία, 
η δική Σου παρέμβαση και σωτηρία..

Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2015

πίστη στον Παντοκράτορα Πλαστουργό



Κάθε πρωί όταν ξυπνώ και πριν αρχίσω τη ζωή μου
Εσένα Κύριε υμνώ, σε Σένα λέω την προσευχή μου.

Γιατί εδώ στη γη Εσύ εισαι η πηγή
αγάπης και χαράς και σ’ ώρες συμφοράς
Εσύ  εισαι η καταφυγή μου.

παλαιότερη έκδοση:
Ακρόπολίς μας ο Θεός, ο Μέγας, ο εν τοις υψίστοις.
Και σιδηρούς μας θυρεός η προς Αυτόν θερμή μας πίστις.

Αυτός ημών Σωτηρ και της ζωής δοτήρ.
Και οδηγός Αυτός, ο πλάστης του φωτός.
Ο μέγας του ηλίου Κτίστης.

Πας ο πιστεύων εις Αυτόν αόρατον φορεί ασπίδα.
Προστάτην έχει κραταιόν την πίστιν του και την ελπίδα.

Αν κλαίει δεν θρηνεί, αν πάσχει δεν πονεί,
ουδέ η ψυχρά πνοή του τάφου τον πτοεί.
Ζη άλλην προσδοκών πατρίδα..

(παλιό τραγούδι του Κατηχητικού)

Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2015

το πνεύμα των χριστιανών


οι Χριστιανοί  

"θαυμαστὴν καὶ ὁμολογουμένως παράδοξον ἐνδείκνυνται τὴν κατάστασιν τῆς ἑαυτῶν πολιτείας.  

Πατρίδας οἰκοῦσιν ἰδίας, ἀλλ᾿ ὡς πάροικοι· 

μετέχουσι πάντων ὡς πολῖται, καὶ πανθ᾿ ὑπομένουσιν ὡς ξένοι· 

πᾶσα ξένη πατρίς ἐστιν αὐτῶν, καὶ πᾶσα πατρὶς ξένη. ... 

Ἐν σαρκὶ τυγχάνουσιν, ἀλλ᾿ οὐ κατὰ σάρκα ζῶσιν.   

Ἐπὶ γῆς διατρίβουσιν, ἀλλ᾿ ἐν οὐρανῷ πολιτεύονται."

Προς Διόγνητον Επιστολή. V.

Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2015

πένθος μέγα..

η Εξόδιος Ακολουθία του αειμνήστου και πολύκλαυστου π.Ιωάννη Καπογιάννη.
Δεν τον εκτιμήσαμε όσο το άξιζε..
Δεν τον κατανοήσαμε όσο έπρεπε.. 
Δεν τον φυλάξαμε..
και τώρα οδυνόμεθα αφάνταστα και σφόδρα οδυρόμεθα.. 




















Ἐπικήδειος Λόγος ὑπὸ τοῦ Πρωτοσυγκέλλου τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀρχιμ.Συμεὼν Βολιώτη.


«Θεοφιλέστατε Ἅγιε Καθηγούμενε τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἀσωμάτων Πετράκη,
ὅπως γνωρίζετε, μόλις πληροφορήθηκε ἀπὸ ἐσᾶς ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κύριος Ἱερώνυμος, τὴν αἰφνίδιον κοίμησιν, τοῦ ἀγαπητοῦ μας ἀδερφοῦ καὶ συλλειτουργοῦ π.Ἰωάννου, ἐπόνεσεν ὡς πνευματικὸς πατέρας, συνάμα ὅμως πληροφορήθηκε μέσα του ὅτι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ἦτο νὰ ἁρπάξη τὸν π.Ἰωάννην στὸν Παραδεισον, στὴν ἀγκαλιὰ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, διότι «εὐάρεστος τῷ Θεῷ γενόμενος ἠγαπήθη καὶ ζῶν μεταξὺ ἁμαρτωλῶν μετετέθη».  
Ἐκ μέρους τοῦ Μακαριωτάτου ποιμενάρχου μας θέλω νὰ μεταφέρω τόσο πρὸς τὸ σεπτό σας πρόσωπο, ὅσο καὶ πρὸς τὴν βαρυαλγοῦσαν ἀδελφότητα τῆς Μονῆς, ὅσο καὶ πρὸς τοὺς ἀγαπητοὺς συγγενεῖς τοῦ π.Ἰωάννου, τὴν μητέρα του, τὴν ἀδελφή του, τὸν γαμβρόν του, τοὺς μαθητάς του στὰ Σχολεῖο, στὸ ὁποῖον ὑπηρετοῦσε, τὰ πνευματικά του παιδιά, ποὺ ἀναπαυόταν στὸ πετραχῆλι του, θέλω νὰ μεταφέρω τὰ βαθιὰ συλλυπητήρια τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου μας, τὴν πολλήν του ἀγάπην, τὴν συμπαράστασίν του καὶ τὶς εὐχές του, ὁ π.Ἰωάννης νὰ συγκαταριθμεῖται πλέον στὴν χορεία τῶν Ὁσίων Πατέρων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἀσωμάτων Πετράκη καὶ νὰ δέεται διὰ ὅλους ἐμᾶς τοὺς «περιλειπομένους» ἀδελφούς.
Νὰ εἶναι αἰωνία του ἡ μνήμη. Καὶ νὰ προσθέσω κάτι, ποὺ ἐτόνισεν ὁ Μακαριώτατος, ὁ ὁποῖος βρίσκεται μακριά, εἰδάλλως θὰ ἦτο ὁ ἴδιος ἐδῶ παρὼν σήμερα καὶ θὰ προΐστατο τῆς ἐξοδίου Ἀκολουθίας, ὅτι ὁ π.Ἰωάννης ὡς κληρικὸς τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς, ἐκτὸς ἀπὸ ἀδελφὸς τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Πετράκη, οὐδέποτε ἀπησχόλησεν ἀρνητικῶς τὴν Ἱερὰν Ἀρχιεπισκοπήν, οὐδέποτε ἐπίκρανε τὸν Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον, ἀλλὰ ἀντίθετα ἀποτελοῦσεν ἕνα πρόσωπον, τὸ ὁποῖον ἀνέπαυε τὴν Ἐκκλησίαν, ἀνέπαυε τὸν Ἀρχιεπίσκοπον καὶ διακονοῦσε μὲ θυσίαν καὶ πιστότητα τῶν ἱερά του ἀποστολήν. Αἰωνία του ἡ Μνήμη.»








χαρακτηριστική η ευκαμψία των χειρών του..
στην ώρα της ταφής, με ευχέρεια οι πατέρες σχημάτισαν με το χέρι του κοιμηθέντος αδελφού τον τίμιο σταυρό στο μέτωπό του και στο στήθος του..

Τρίτη, 18 Αυγούστου 2015

Συγκινητική εκδήλωση Μητροπολίτου

Είναι ώρα 10.30' μμ
Η Μονή ησυχάζει. Μέσα σε πόνο και περισυλλογή οι πατέρες τέλειωσαν από ώρα το απόδειπνο και κλείστηκαν στα κελιά τους άλλοι να συνεχίσουν τις προσευχές, κι άλλοι καταβεβλημένοι να κατακλιθούν για να ανανεώσουν τις σωματικές και τις ψυχικές δυνάμεις τους για αύριο, για τη Θεία Λειτουργία και την Εξόδιο Ακολουθία του προσφιλούς αδελφού. 

Βρίσκομαι στο κελί μου. Έχω ανοιχτό το φως, μελετώ, προσεύχομαι, στοχάζομαι τον αποχωρισμό. 

Ακούω κάποια στιγμή μια ευγενική γεροντική φωνή να χτυπάει την πόρτα στο διπλανό κελί. "πατερ Νεόφυτε! πάτερ Νεόφυτε!"
Απορώ. Άγνωστη φωνή. Ποιος να είναι; Πώς άραγε μπήκε στην κλειστή Μονή;

Σε λίγο χτυπάει η δική μου πόρτα. Ακούω τ' όνομά μου. Και συνάμα ο βραδυνός επισκέπτης δηλώνει την ταυτότητά του. "Είμαι ο Επίσκοπος Γλυφάδος". 

Πετιέμαι αμέσως, ανοίγω, προσκυνώ τον σεβάσμιο Μητροπολίτη. 
"Έμαθα για τον μυριαγάπητο αδελφό σας πατέρα Ιωάννη. Όταν ήμουν ηγούμενος το 1999 εγώ έκανα την κουρά του. Διαμάντι ο χαρακτήρας του, ουρανός η ψυχή του, η ευσέβειά του.
Παιδί μου, αύριο στην εξόδιο ακολουθία δε θα μπορέσω να είμαι. Πάρε αυτό το μικρό κεντητό καλογερικό σχήμα και βάλε το στην καρδιά του, κάτω από το ράσο του. Να 'χεις την ευχή μου"..

Ανέφερα το γεγονός την άλλη μέρα στον Καθηγούμενο. 
Με την ευχή του τοποθετήσαμε το ευλογημένο "φυλαχτό" στη θέση της καρδιάς κάτω από το φελόνι, όπως είχε ζητήσει ο Άγιος Γλυφάδος, ο στοργικός πνευματικός πατέρας του εκλιπόντος αδελφού.

Να σημειώσουμε ότι με τη φροντίδα του Καθηγουμένου ο εκδημήσας αδελφός ήτο ενδεδυμένος με άπασα την ιερατική στολή. 


Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2015

π.Ιωάννης Καπογιάννης

Δεν σύχναζε σε Συνέδρια, ούτε ως Ομιλητής (που θα μπορούσε) ούτε ως απλός ακροατής.
Δεν έγραφε βιβλία.
Δεν αρθρογραφούσε, ούτε σε έντυπο ούτε σε ηλεκτρονικό δημόσιο λόγο.
Δεν κήρυττε!..

Λειτουργούσε..
Έψαλλε στο αναλόγιο της Μονής, με καλογερικό απλό ύφος..
Εξομολογούσε και ανέπαυε πλήθος ψυχών, με πραότητα, με παραδοσιακότητα, με υπομονή απέραντη.. Χωρίς να δημιουργήσει ρεύμα πνευματικών παιδιών και ακολούθων του.. ή φήμη περιωνύμου γέροντος..
Χαμογελούσε απαλά, με απλότητα στον καθένα..
Υπάκουε ταπεινά, αδιαμαρτύρητα, με ακρίβεια.
Σιωπούσε..

Θυμήθηκα την περίπτωση του Οσίου Ακακίου, του εν τη κλίμακι αναφερομένου (26 Νοε)
Ζούσε μέσα σε σιωπή και απόλυτη υπακοή.
Και κάποια στιγμή ο σωματικός οργανισμός του λύγισε, έπεσε στο κρεβάτι, εξέπνευσε.

Ο γέροντάς του τρέχει στον αββά Ιωάννη, που ασκήτευε εκεί πλησίον: "Έφυγε ο Ακάκιος! Χάσαμε τον Ακάκιο!" του κραυγάζει μέσα σε λυγμούς. 
"Ο Ακάκιος; Μας τον πήρε ο Θεός; Αδύνατον."  απαντά αιφνιδιασμένος και έκπληκτος ο Αββάς. Και πετιέται πάνω να τρέξει κοντά στον άνθρωπο του Θεού.
Πλησιάζοντας φωνάζει: 
"Ακάκιε αδελφέ, μας έφυγες; πέθανες; πού είσαι;"
Τότε, ο κεκοιμημένος δούλος του Θεού, ξαπλωμένος στο νεκροκρέββατο, άνοιξε τα μάτια και μίλησε: 
"Είναι ποτέ δυνατόν, γέροντα, να πεθάνει άνθρωπος υπακοής;" 
Και ξανάπεσε ειρηνικός, για τον αιώνιο ύπνο..  


Ταφέντος ον ατο ν τ κοιμητηρί τν Πατέρων, μετ πέντε μέρας πλθε πρός τινα γέροντα μέγαν τν ατόθι το κακίου πιστάτης, κα λέγει ατῷ· Πάτερ, δελφς κάκιος πέθανεν. ς δ κουσεν γέρων, λέγει τ επόντι· Πίστευσον, γέρον, ο πείθομαι. δέ φησιν· ρχου κα δε. νέστη γέρων τάχιστα, κα καταλαμβάνει τ κοιμητήριον σν τ πιστάτ το μακαρίου πύκτου· κα βο ς ζντι πρς τν ληθς ν κοιμήσει ζντα, κα λέγει· δελφ κάκιε, πέθανες; δ εγνώμων πήκοος, κα μετ θάνατον πακον νδεικνύμενος, πεκρίνατο πρς τν μέγαν· Πς, Πάτερ, ποθανεν δυνατν νθρωπον πακος ργάτην;  Κλίμαξ Ιωάννου. Λόγος Δ´ πργρ.120

Κυριακή, 16 Αυγούστου 2015

ενός λεπτού σιγή..

ενός λεπτού σιγή.. σιγησάτω πάσα σάρξ βροτεία..

Ένας μεγάλος άνθρωπος του Θεού, κατά γενική μαρτυρία όσων τον γνωρίσαμε.
Αφανής, αθόρυβος, πραϋς, γλυκύς, εις το έπακρον υπομονετικός, προσήνιος, ευγενής, φιλακόλουθος, φιλόθεος, φιλάνθρωπος..
Αρχιμ. π.Ιωάννης Καπογιάννης.
Δεν ήταν γνωστός πέρα από τη Μονή Πετράκη των Αθηνών, όπου διακονούσε με ανείπωτη ευλάβεια Θεού.
Κυριακή 16 Αυγούστου 2015 ώρα 9.30'μμ, εντελώς απροσδόκητα, έφυγε από κοντά μας.
Σαν Άγγελος, που δεν μπορέσαμε να κρατήσουμε τα ολάνοιχτα Αρχαγγελικά φτερά του..
Μέσ'στις ψυχές μας επικρατεί ήσυχος πόνος. Βαθύς πόνος..
Δεν ήμασταν άξιοι να μας τον χαρίσει ο Θεός πέρα από τα 52 του χρόνια.. 

Ήταν και δάσκαλος σε Σχολείο του Κέντρου των Αθηνών.
Δεν είχε όχημα δικό του και πήγαινε με τα πόδια. Ασπαζόταν τον Τίμιο του Κυρίου Σταυρό, που σε ψηφιδωτό υπάρχει στην είσοδο της Μονής. 
Και φεύγοντας και επιστρέφοντας. 

Κάθε μέρα ήταν πρώτος σε όλες τις Ακολουθίες. Χαιρετούσε τους αδελφούς και στη συνέχεια όλους τους Αγίους, που τα άγια λείψανά τους είναι θησαυρισμένα στο Άγιο Βήμα. Περνούσε από την Αγ.Πρόθεση, για να μνημονεύση όσους είχαν ανάγκη, και μάλιστα τον αείμνηστο πατέρα του, Φώτιο στο όνομα.
Όταν λειτουργούσε είχε ρυθμό ταχύ, καλογερικό. Δεν κήρυττε. Μα όλη του η ακτινοβολία ήταν κηρυκτική αύρα, που μεταρσίωνε τις ψυχές.
Ήταν και Ηγουμενοσύμβουλος της Μονής.
Σε όλα ήπιος, αθόρυβος, ένθεος, α π λ ο ύ ς !..
Τον τελευταίο καιρό κοινωνούσε σχεδόν κάθε μέρα.
Και, καθώς μας ζητούσε συγχώρηση, ψιθύριζε και 2 λόγια εξομολογήσεως! 
Παρ'ό,τι ο πνευματικός του π.Φιλόθεος Καρακαληνός, του είχε δώσει ολόψυχη ευχή για διαρκή Θ.Κοινωνία..

Είχε πολλά και καλά πνευματικά τέκνα, όχι με ροή φήμης, αλλά με ησυχία ψυχικής καλλιέργειας και ταπεινωσύνης και ορθοδόξου ευλαβείας.
Αγαπούσε τα προσκυνήματα της Ορθοδοξίας. Τους Αγίους Τόπους, όπου σε Αγιασμό που τέλεσε στον Ιορδάνη, εστράφη ο Ιορδάνης και διεχύθη ευωδία ουράνια, που μαρτυρούν όλοι οι προσκυνητές εκείνης της ώρας. Στο Μανδαμάδο, όπου λειτουργώντας παρακάλεσε τον Ταξιάρχη να του δείξει σημείο, και πράγματι πέρασε φωτεινός ήλιος μπροστά του την ώρα της Λειτουργίας. Στο Άγιο Όρος. Στη Μονή Κερνίτσης, την αγαπημένη του.. 
Ας έχουμε την ευχή του. 












"Όταν αντικρύσης τον Κύριον ημών, αδερφέ μου, κράτα ορθή στο δεξί σου χέρι τη λαμπάδα.
Την άσπρη λαμπάδα της πίστης και της ανησυχίας, όπως την κράτησεν η γενιά μας όλη, ανάμεσα στους κόμπους των λιγνών της δαχτύλων.
Το φως της ερόδισε των προγόνων μας το βυζαντινό πρόσωπο και κυνήγησε το σκοτάδι μέσ' της ρεματιές των ρυτίδων τους και στα σπήλαια των ματιών τους.
Στη ρίζα βουνού, μαύρου από έλατα, σταυροκοπήθηκαν αυτοί μπροστά σε αθώες σβυσμένες τοιχογραφίες.
Αυτοί σου παράδωκαν τη λαμπάδα, να τη φυλάξης απ' τους ανέμους, αγαπημένε.
Κι' εσύ, που την έκλεισες μέσ' τη σιωπή σου, καταφρονώντας -ωιμέ!- τη νειότη σου και τη στοργή μας, προχώρησε στο Δημιουργό μπροστά, και στήσε το θρίαμβο της φλόγας σου"!    Ζαχ. Παπαντωνίου. Πεζοί Ρυθμοί.

Χειροτονήθηκε διάκονος στις 7 Αυγούστου 1999 σε ηλικία 36 ετών και πρεσβύτερος στις 13 Νοεμβρίου 1999.